The project "Game" is a study of the tension between individual identity and rigid social structures. It embodies the idea of an infinite painting, a work in progress continuously since 2008.

 

A happening is organized during the opening ceremony, where the faces of participants are cast in plaster. It is a moment of stillness, in which the observer becomes a co-creator - giving a part of themselves and leaving behind a physical negative. This mold is then used to create a paper positive: a mask that joins the structure of "Game" . The action is open to everyone, regardless of status or origin. By joining the chessboard, each person becomes an equal element of the artwork. In the industrial space of the gallery, this act transforms into a manifesto of presence. It is an attempt to halt time through direct, tactile contact with matter, allowing the viewer to shatter the barrier separating them from art and to build new, shared meanings.

 

The Symbolism of the Chessboard

 

At the heart of the project lies the chessboard - a symbol of a system in which each of us plays a predefined role. This motif serves as a commentary on the condition of modern society, which often reduces the individual to the role of an anonymous pawn. In "Game", however, the hierarchy collapses. Instead of anonymous figures, authentic faces appear on the squares. These are not masks, but plaster casts transformed into papier-mâché works that record the moments when participants shed their social roles and become fully themselves.

 

Structure and Presence

 

The structure of the work is strictly defined: white squares are occupied by female faces, while black squares feature male faces (or the genders with which the participants identify). This binary division and the minimalist color palette draw from the canons of ancient art, lending the project a timeless dimension. Although the faces are authentic, they are intentionally not signed with the models' names on the back of the canvases. This lack of identification allows individual identities to merge, enabling every viewer to find their own reflection within these portraits.

 

Reclaiming the "Self"

 

As the only work that directly engages another human being, "Game" builds a bridge between the individual and a harsh reality. It is not merely a process of creating masks, but above all, an attempt to find agency in a world full of patterns. Each successive happening ensures that the work lives and evolves, serving as physical proof that we all have our own unique and inalienable place within the structures of the world.

 

In this project, meanings can be constructed freely and independently, it is an analysis in a fluid state.

 

Projekt „Gra” to studium napięcia między indywidualną tożsamością a sztywnymi strukturami społecznymi. To idea obrazu nieskończonego, który powstaje nieprzerwanie od 2008 roku.

 

W trakcie wernisażu organizowany jest happening polegający na odlewaniu twarzy osób biorących udział w wydarzeniu. To chwila zatrzymania, w której obserwator staje się współtwórcą - oddaje cząstkę siebie, pozostawiając fizyczny negatyw. Służy on następnie do stworzenia papierowego pozytywu: maski zasilającej strukturę „Gry". Akcja jest otwarta dla każdego, niezależnie od statusu czy pochodzenia. Poprzez dołączenie do szachownicy, każda osoba staje się równorzędnym elementem dzieła. W industrialnej przestrzeni galerii akt ten zamienia się w manifest obecności. To próba zatrzymania czasu poprzez bezpośredni, haptyczny kontakt z materią, pozwalający widzowi rozbić barierę oddzielającą go od sztuki i budować nowe, wspólne znaczenia. 

 

Symbolika Szachownicy

 

Centralnym punktem projektu jest szachownica - symbol systemu, w którym każdy z nas odgrywa przypisaną rolę. Wykorzystany motyw to komentarz do kondycji współczesnego społeczeństwa, które często sprowadza jednostkę do roli anonimowego pionka. W „Grze" hierarchia jednak upada. Zamiast anonimowych figur, na polach pojawiają się autentyczne twarze. To nie są maski, lecz odlewy z gipsu przekształcone w prace z papier-mâché, które utrwalają momenty, gdy uczestnik odrzuca społeczne role i staje się w pełni sobą.

 

Struktura i Obecność

 

Struktura dzieła jest ściśle określona: białe pola zajmują twarze kobiece, czarne - męskie (lub płcie, z którymi się utożsamiają uczestnicy). Ten binarny podział oraz oszczędna kolorystyka nawiązują do kanonów sztuki starożytnej, nadając projektowi wymiar ponadczasowy. Choć twarze są autentyczne, celowo nie są podpisane imionami modeli na odwrocie płócien. Brak identyfikacji sprawia, że tożsamość jednostek zaciera się, pozwalając każdemu widzowi odnaleźć w tych portretach własne odbicie.

 

Odzyskanie „Ja”

 

"Gra" jako jedyna praca bezpośrednio angażująca drugiego człowieka, buduje most między jednostką a surową rzeczywistością. To nie tylko proces tworzenia masek, ale przede wszystkim próba odnalezienia podmiotowości w świecie pełnym schematów. Każdy kolejny happening sprawia, że dzieło żyje i ewoluuje, będąc fizycznym dowodem na to, że każdy z nas ma swoje unikalne i niezbywalne miejsce w strukturach świata.

 

W tym projekcie można swobodnie i samodzielnie budować znaczenia, to analiza w stanie płynnym.

 

 

Dokumentacja

 

Happening z XX Warszawskich Targów Sztuki  [kliknąć tutaj]

Happening z wernisażu w galerii Negatyw [kliknąć tutaj]

 

Od 2008 roku w ramach cyklu powstało ponad 90 płócien w formacie 40x40 cm. Poszczególne części szachownicy trafiły do zbiorów prywatnych. Poniżej znajduje się wizualizacja przedstawiająca obecną skalę projektu. W całości liczy obecnie 200x720x6 cm.

 

 

Aktualnie dostępna wersja "Gry" ma wymiary 160x280x6 cm. Dolny rząd twarzy został dodany komputerowo.